دنیای عرفان کوچولو

سرم شلوغه

erfangoli — Tue, 10 Nov 2009 12:12:18 GMT

اي خدا...امروز از بس كار كردم، خسته شدم، امروز بعد از ديدن برنامه كودك و خاله شادونه، سوار دوچرخه شدم و رفتيم بيرون خريد و لوبيا خريديم،وقتي برگشتيم مامان سيني و چاقو رو آورد،منم فوري نشستم و شروع كردم به خرد كردن لوبياها، مامان همش مي گفت، نكن پسرم، كار تو نيست!اما مگه من كه به اين آسوني از حرفم كوتاه ميام؟مي گفتم، نه مامان، من مي تونم، ببين چقدر خوب بلدم؟!خواهرامم كه مدرسه و دانشگاه بودند بايد به حاي اونا كمك مامانم مي كردم!آخه من كار خونه رو خيلي دوست دارم، عاشق آشپزخونه و آشپزي ام، تازه بعضي وقتا ظرفاي اسباب بازيمم خودم مي شورم، قبلا هم كه يادتونه، بهتون كيك و پيتزاياد دادم؟ خلاصه صبح ها من ميشم پسر گل خونه، اما به جاش عصرها با بازي و شيطوني و سر و صدا تلافي مي كنم، الانم ماشينام تو جاده تصادف كردند، ترافيك شده، بايد برم ببينم چي شده....پس فعلا خداحافـــــــــظ

سه سال گذشت

erfangoli — Wed, 12 Aug 2009 17:39:18 GMT

سلام

اول از همه، یک گل نارنجی میدم به همه اونایی که امروز یعنی روز تولد سه سالگی وبلاگم اومدند اینجا!بالاخره وبلاگ عرفان گلی سه سالش شد!اول از همه خودم بهش تبریک می گم، تولدت مبارک، کوچولو موچولو!هر چند منم خیلی از تو بزرگ تر نیستم، کوچولو هستم، ولی موچولو نیستم!

و اما بگم از درس و مشقم، راستش من این روزا خیلی سرگرم درسم بودم، آخه تحصیلاتم یه کم بالا رفته، یاد گرفتم شصت تا کلمه رو بخونم که تقریبا میشه دیپلم بچگونه، در بَن بِن بُن 1هم تخصص گرفتم معادل لیسانس، بَن بِن بُن 2رو هم تازه یاد گرفتم که میشه فوق لیسانس!! بن بن بن 3مونده که قراره چند روز دیگه یاد بگیرم که دیگه درسم تموم بشه و مدرک دکترامو بگیرم.مثلا الان کتاب داستانامو که ورق می زنم می تونم بعضی کلماتشو بخونم، یا وقتی میریم بیرون، تابلوی مغازه ها رو، چیزایی که روی کامیون یا اتوبوس نوشته و این جور چیزا رو می تونم بخونم.فقط نمی دونم چرا بعضی کلمه ها رو با هم اشتباه می گیرم، مثلا یه روز تو ماشین بودیم و یه کامیون جلومون بود، دیدم روی کامیون نوشته "دماغ"، خوشحال شدم و زود به بابایی گفتم، بابا ببین، اونجا نوشته:دماغ!بابایی هم خندید و گفت:نه، پسرم، نوشته دوغ!یه بارم، دهن رو با دامن، اشتباه گرفتم!حالا دکترامو بگیرم، دیگه از این اشتباه ها نمی کنم.تازه باید از معلمامم(عارفه و عاطفه)تشکر کنم مخصوصا معلم کوچیکه که جیغ و غرهای منو تحمل میکرد و صبورانه به من علم می آموخت.

سفرنامه ی عرفان گلی

erfangoli — Thu, 09 Jul 2009 13:37:18 GMT

سلااااااااااااااااااام بازم تابستون شد و میدونید که ما بچه ها تابستونا سرمون خیلی شلوغ میشه! نیست خواهرای منم دیگه درس و مدرسه ندارند باید همش باهاشون بازی کنم حتی اگه اونا نخوان من از بس داداش خوبی هستم ولشون نمی کنم و بیست و چهار ساعت بهشون گیر بازی میدم! تازه بَن بِن بُن خریدم و دارم کلمه ها رو هم یاد میگیرم اینه که سرم حسابی شلوغه. هفته قبل هم رفتیم سفر جای همه بچه ها خالی مخصوصا اونایی که مثل من عاشق گاو و گوسفند و سوسک و مورچه و پروانه و خرس و شغالند! عکس بالا منم جلوی دریاچه ی اُوان نزدیک الموت قزوین! اونجا یه پروانه های آبی خشگل داشت که من و فریده دختر عمه م نمی تونستیم ولشون کنیم! با راکت بدمینتون می زدیم روشون و بعدش باهاشون بازی می کردیم.

وقتی رسدیدم به قلعه الموت، من مثل یک مرد شجاع همه قلعه رو رفتم بالا و از همه کمتر خسته شدم! ولی وقتی اومدم پایین حسابی خسته شدم اونجا بود که با سجاد دوست شدم و اونم منو سوار الاغ خشگلش(به اسم طوفان) کرد! اما کم کم شب شد و سجاد می خواست بره خونشون ولی من نمیذاشتم، پامو میزدم به طوفان و میگفتم:برو

بعد از الموت رفتیم تو کوه های البرز اون بالا بالا ها، یه جایی که فقط ما بودیم و کوه های پر از ریواس! یه دفعه توی یک دره دو تا چادر دیدیم که عشایر بودند! یه خانواده بین یه عالمه گوسفند زندگی می کردند،ما بهشون سر زدیم و تازه ازشون نون و ماست هم گرفتیم. بعدش بابابزرگه منو برد پیش گوسفنداشون، ببینید:

و بعد رسیدیم به یک روستای کوچولو کنار رودخونه، و اونجا موندیم:اینجا هم پل چوبی روستا که برای رفتن کنار رودخونه باید از پل رد می شدیم: من و عمادم اون بالاییم. بای بای

و بعد شنا در رودخونه، مثل فیلم نمو بود، اون ماهیه که از باباش جدا میشه، منم همش می ترسیدم آب منو ببره، ولی من که مثل نمو نبودم که حرف باباشو گوش نکرد واسه همین آب منو نبرد یه کم می لرزیدم فقط.

و بعد من و عماد مشغول پختن سیب زمینی، ای بابا، چرا آتیش خاموش شد عماد؟

اینجا هم جاده ی قشنگ جنت رودباره، هوا هم گاهی اینقدر سرد میشد که من کلاه می پوشیدم، تازه ابرا هم میومدن پیشمون و حتی زیر پامون، مثل وقتی که توی هواپیما نشستیم! من همش سرم از ماشین بیرون بود، هر وقتم دوربینو می دیدم یا دهنمو باز می کردم یا چشمامو می بستم یا قیافه های الکی می گرفتم خلاصه شما ببخشید

اینم من و صالح در نوک البرز، جایی که ابرا زیر پاهامون بودند! پشت سرمونو می بینید؟ صالح پسری بود که اونجا زندگی می کنه و من باهاش دوست شدم! خوش به حالش الان اونجاست و داره مثل اون روز روی دشت سرد اونجا بازی میکنه

این حیوونا رو می بنیید، اینا رو تو جنگل خشک کرده بودند اما من همش می پرسیدم چرا خشکشون کردن؟ چرا ولشون نمی کنند؟ چرا از تو جنگل نمیان پیش ما؟ چرا این طوری نگاه میکنند؟ اون عقب دو تا خرس بزرگه و این جلو فکر کنم دو تا شغال! ولی واقعا چشماشون ترسناک بوداااا

خلاصه به من خیلی خوش گذشت! این بود سفرنامه ی عرفان گلی در سن سه سال و نه ماهگی! وقتی بزرگ بشم اینا رو بخونما چقدر کیف میده نه؟

نمایشگاه کتاب

erfangoli — Mon, 11 May 2009 11:16:18 GMT

شما وقتی میرید نمایشگاه، دوست ندارید همه کتاباشو بخرید؟! آخه من وقتی میرم دلم می خواد همه ی این کتابا رو داشته باشم...همه اونایی که عکس ماشین و هواپیما داره، اونایی که عکس حیوونای زیاد و اسباب بازی و نی نی داره، اونایی که شعر و داستان داره، اما حیف که توی دستام جا نمیشن! حالا من باید از اینجا چند تا کتاب انتخاب کنم...با اجازه.

بالاخره چند تا کتاب خریدم و اومدم روی چمنا که بخونمشون، یه کم عکساشونو دیدم ولی واقعا حال نداشتم بخونم چون حسابی خسته و گرسنه بودم، فکر کردم تا ناهار برسه، بیکار نشینم بالاخره یه بازی جالب پیدا کردم اینکه از زمین چمن بکنم و بریزم روی کتابم! چی؟ شما هم می خواین بگید آقای باغبون ناراحت میشه؟ خب بابا، وقتی می کندم دوباره از روی کتابم می ریختم روی زمین سر جاشون! کار خاصی که نمی کردم

این دو تا قلمبه هم حیلی عجیب غریب بودن، خوب که نگاهشون کردم دیدم توی دهنشون، چشم بود! چشم واقعی! اون صورتیه هم یه کم بدجنس بود، آخه من رفتم جلو بهش دست بدم که دستمو گرفت! حالا هر چی می خواستم بیام اینور، ولم نمی کرد که، منم تو رودربایستی نمی تونستم چیزی بگم! ای بابا....نوچ. مامااااااان....

من که دیگه هیچ طاقتی واسه راه رفتن نداشتم، اومدم قسمت بازی بچه ها، اونجا هم خوش گذشت، سوار قطار شدم و جاتون خالی بعدش رفتم ماهی گیری و یه سطل پر ماهی گرفتم...من نمی دونم چرا همه میگن ماهی گیری سخته! من که خیلی راحت و شجاعانه ماهی می گرفتم...اگه شما هنوز سختتونه ماهی بگیرید، خب بگید، اشکال نداره، من بهتون یاد میدم.

آشپز کوچولو

erfangoli — Fri, 24 Apr 2009 12:28:18 GMT

سلام، خوبید؟ من امروز می خوام به شما آشپزی یاد بدم، آخه میدونید من از بچگی خیلی آشپزی دوست داشتم و مثلا خیلی وقتا صبح ها جای من روی کابینت بود، اونجا به همه چی تسلط دارم و به مامانی هم می تونم کمک کنم! پس حالا لطفا خوب گوش بدید، چون من می خوام پیتزا درست کنم، بعدشم یه کیک خوشمزه: ببینید برای پیتزا اول باید بریم پیش آقای مغازه دار و ازش خمیر بخریم، هر چقدر که دوست داشتید، بعد هر وقت خواستید پیتزا رو درست کنید، اول دستاتونو با صابون بشورید و بعد خمیرو توی سینی فر باز کنید و مواد پیتزا رو هم بریزید روش، موادشم دیگه میدونید چیه، من دیگه نمیگم:

فقط موادو خوب پخش کنید، دستاتونم زیاد روی خمیر نذارید، دیدید، مثل من! و وقتی این کارو کردین، سینی رو بذارید توی فر، خوب نگاه کنید، این جوری:

حالا فر رو روشن کنید و درشو ببنیدید! خب، باید یه کم صبر کنید، می خواین بدونید کی آماده میشه؟ هر وقت که خیلی احساس گرسنگی کردید، یعنی پیتزا آماده شده پس فر رو خاموش کنید و سینی رو بیارید بیرون، فقط حواستون باشه خیلی داغه ها، با دستکش بر دارید! حالا به خواهراتون بگید سفره رو آماده کنند چون شما سرتون خیلی شلوغه، بعد پیتزا رو توی ظرف بذارید و بخورید، بعدشم دیگه برید استراحت کنید ظرفایی هم که کثیف کردید، بگید خواهراتون بشورند، همش که نمیشه شما کار کنید این از پیتزا.حالا بریم سراغ کیک، خوب گوش کنید، چون کیکو می خوام کمتر توضیح بدم.

برای کیک، اول باید بشینید روی کابینت تا بتونید با خیالت راحت توی کارا دخالت کنید، نذارید خواهرتون کیکو هم بزنه ها، این فقط کار شماست، به اون بگید که بره مواد لازمو بیاره، بذاره کنار شما، حالا زرده و سفیده تخم مرغو جدا هم می زنید، بعدم شکر و شیر و چیزای دیگه رو می ریزید و هم می زنید بعدشم توی ظرف و بذارید تو فر! بازم یه کم صبر می کنید میدونید کی آماده میشه؟ هر وقت که خیلی بوی کیک توی خونه پیچید، یعنی کیک آماده شده، پس میتونید بردارید و بخورید، اگه این جوری که من توضیح دادم، درست کنید حتما کیکتون خوشمزه میشه!

خب دیگه کاری ندارید؟! اگه سوالی داشتید بپرسید، خدانگهدار

تعطیلات

erfangoli — Sun, 29 Mar 2009 10:26:18 GMT

سال نو مبارک!(این جمله رو بالاخره منم یاد گرفتم)ما برای تعطیلات رفتیم مشهد، پیش فامیلامون، اما این دفعه بیشتر خوش گذشت، چون همش مهمونی بودیم، خونه ی عمه و عمو...منم که اونجا کلی همبازی دارم، حسابی بهم خوش گذشت.اینجا خونه یکی از عمه هاست و این مرغ عشقم برای پسر عممه، فکر کنم دیگه یواش یواش می خواد لپ منو نوک بزنه، آی...

خونه ی مادربزرگمم که برای ما مثل یک پارک بزرگه، ما نوه کوچولو ها همش توی حیاط بودیم کنار مرغ و خروسا.بابابزرگمم که حسابی با من رفیقه و همیشه به حرف من گوش می کنه، هر وقت من دوست داشته باشم اجازه میده در قفسو باز کنیم که اونا بیان بیرون:

بعضی وقتا هم تو این خونه گم می شدیم و ناگهان یکی توی حیاط یا تو پله ها پیدا مون می کرد و وقتی ما رو می دید، بهمون می خندید چون یا سر کمد و یخچال مشغول فضولی بودیم یا در حال بازی و بازیگوشی، مثل اینجا:

بعد از مشهد با مادرجان و باباجان و یکی از عمه ها رفتیم شمال! توی این عکس من و نرگس که حسابی از کوه نوردی خسته شدیم، تصمیم گرفتیم بریم توی یک آلاچیق بشینیم تا خستگیمون رفع بشه، آقا دو تا چایی بیارید لطفا...

از ترن هوایی نمک آبرودم عکس درست و حسابی نداشتم، اما اگه نرفتین حتما برید، من با خواهرم سوار شدم، البته اون آقاهه اول نذاشت من سوار بشم چون هنوز پنج سالم نشده بود، ولی من بالاخره رفتم ماشین ما آبی بود، اولش می رفت بالا و بالاتر روی کوه ها، بعدش توی جنگلا هی پیچ می خورد و مثل مسابقه ماشین بازی با سرعت می چرخید و میومد پایین. توی ماشین جلوییمون فریده و ماشین عقبی هم عطیه نشسته بود. ما می زدیم به فریده، عطیه هم از پشت می زد به ما... من که عاشق ماشین بازیم حسابی کیف کردم، وسطاشم یه جا مامان و بابا رو دیدم و براشون دست تکون دادم. از قیافه ی مامان معلوم بود حسابی ترسیده، آخه بابایی منو فرستاد

*راستی، دوستم،کیمیا، هم توی مالزی جاهای قشنگی رفته و عکساشو توی وبلاگش گذاشته، دعوت می کنم که وبلاگشو ببینید.

خوب و بد این هفته

erfangoli — Sat, 21 Feb 2009 18:19:18 GMT

چند روز پیش با دوربینم رفتم تو حیاط که پرنده ها رو بشمرم... بعد یه چیز جالب دیدم، دیدم یک عالمه پرنده دارن دور یه خونه می چرخند، مامانی بهم گفت که اون پرنده ها برای اون آقاهه است که توی اون خونه زندگی می کنه، اما من اونو ندیدم فقط یک چوب دراز می دیدم که می چرخید و پرنده ها دور اون می چرخیدن که گم نشن! من همین جور که اونا دور می زدند نگاشون می کردم تا اینکه بالاخره رفتن پایین تو خونشون... ولی بعدش رفتم تو فکر، آخه چرا اون پرنده ها فرار نمی کنند؟ مگه اونا دوست ندارند مثل گنجشک من که منو تنها گذاشت و رفت، توی آسمون آزاد باشند؟ شما می دونید؟

این عکس هم مال امروزه که می خواستم برم دکتر و ماتم گرفته بودمآخه دیشب داشتم بازی می کردم که یه دفعه دستم پیچ خورد و...اینقدر درد گرفت که دیگه اصلا نمی تونستم تکون بدم، عارفه می گفت در رفته، اما من نفهمیدم یعنی چی فقط کلی گریه کردم،تا امروزم خوب نشد تا اینکه رفتیم دکتر، حالا گوش کنیدببنین با من چی کار کـــــرد! وقتی رفتیم توی اتاق، آقای دکتر همین جور که داشت از مامانی می پرسید که چی شده، شروع کرد به فشار دادن دست منمنم که تا اون موقع کسی به دستم دست نزده بود، شوکه شدم و از درد زدم زیر گریه،آقای دکتر چاق و شکم گنده هم اصلا به من نگاه نمی کرد و همین جور استخون دست منو فشار می داد و می گفت، الان خوب میشه، یه دفعه دستمو ول کرد و گفت خوب شدی!بعدش مُهرشو برداشت و گفت برو بده به مامانت، مثلا می خواست حواس منو پرت کنه که من با دستم اونو بگیرم!اما من فهمیدم و قبول نکردم، بعدش گفت:خب برید براش آبمیوه بخرید که خودش بخوره...ما هم اومدیم بیرون و بابایی آبمیوه خرید و گفت که اگه خودم نخورم دوباره باید بریم پیش دکتر، منم که از دست اون دکتر چاقالو عصبانی بودم، قبول کردم و با دست خودم آبمیوه رو گرفتم و خوردم!انگار راستی راستی دستم خوب شده بود...

تاکسی بازی و هزار دردسر

erfangoli — Wed, 04 Feb 2009 12:26:18 GMT

بدبختی مامان از اون موقعی شروع شد که من نی نی بودم و یک بار منو گذاشت پای کامپیوتر و بهم غذا داد. دیگه از اون روز همه ی غذاها حتی شیر و آبمیوه رو هم یا باید پای کامپیوتر بخورم یا نمی خورم، مامانی رو هم که می شناسید، محاله قبول کنه من غذامو نخورم. خلاصه خواهرم روزی چند بار به مامانم میگه، این عادتو از عرفان بگیرید ولی نمیشه که نمیشه. اون موقع ها من همش فیلم و کارتون می دیدم، اما چند وقته عارفه سی دی تاکسی بازی رو از دوستش گرفته و همه رو بیچاره کرده به جز من! دیگه بی خیال کارتون شدم، اما تمام خوراکی هامو باید بشینم پای کامپیوتر و بازی کنم، هر دفعه هم قول میدم که وقتی "تایم آف" شدم پاشم، اما بعدش با اصرار و خواهش دل همه می سوزه و یه دور دیگه ردیف میشه... اینقدر بدجنس شدم که دیگه معطل کسی نمی مونم که بازی رو برام بیاره یا برام بازی کنه و من تماشا کنم. خودم بلدم کجاست، میرم و رنگ ماشینمو انتخاب میکنم و اینتر و برو که رفتی. بعضی وقتا که مثلا عارفه داره درسشو گوش میده و وقت غذای من میشه، با اصرار بلندش می کنم که من بشینم. عاطفه مدام میگه، آخه داداشی پای کامپیوتر که غذا نمی خورن، یه بارم بیا با ما غذا بخور! عارفه هم هر روز میگه که دیگه فردا سی دی دوستمو بهش بر می گردونم، اما بازم کسی حریف من نمی شه! هر روز با حالت مظلومانه به عارفه می گم، عارفه جونم، خواهش می کنم، سی دی دوستتو نبر! اونم با این طرز حرف زدن من قبول می کنه و میگه باشه، فقط فردا، اما هر روز همینو میگه...بابایی هم که بیشتر طرفدار منه و میگه پسرمو اذیت نکنید. خواهرام از اینکه معضل جهانی تماشای کامپیوتر، برای من زودتر از بقیه شروع شده، نگرانند و همش منو می ترسونند، میگن عرفان چشمات ضعیف میشه. سرت درد میگیره، منم میگم، خواهرای عزیزم، آره دست و پاهام و دلم درد می گیره ولی فقط یک بار دیگه. همش قول میدم ولی دست خودم نیست نمی تونم بهش عمل کنم. گوشاتونو بیارید جلو... جدیدا کشف کردم که گوشی مامانی یه ماشین بازی قشنگ داره ولی اونا اصلا نمی خوان من بفهمم. یواشکی به هم می گفتند که عرفان نفهمه که بیچاره می شیم. حالا باید ترتیب یه نقشه ی جدید بدم...

خلاصه که این روزا این کامپیوتر بازی من شده یه معضل تو خونه ی ما، همه می خوان جلومو بگیرند ولی آخه چرا؟؟؟؟؟؟

عرفان مریض

erfangoli — Tue, 20 Jan 2009 15:18:18 GMT

سلام بچه ها، خوبید؟

من که خوب نیستم، آخه از دیروز حسابی مریض شدم، دیشب حالم بد بود و تا صبح نخوابیدم، هم تب داشتم هم حالت تهوع! می دونید، من تا حالا زیاد پیش آقای دکتر نرفته بودم، فقط دربارش شنیده بودم که خیلی مهربونه! امروز صبح که می خواستیم بریم دکتر، اولش خوشحال شدم، اما بعدش که رفتیم و آمپول زدم، ناراحت شدم! آقای دکتر خیلی مهربون بودا ولی اون خانمه خیلی بد بود، چون وقتی که می خواست به من آمپول بزنه، بهم نگفت و یه دفعه زد، منم دردم گرفت و یه کم گریه کردم، ولی فقط یه کم!

امروز خیلی تشنه ام می شد و هر وقت آب می خواستم، مامان بهم از اون آب بد مزه ها می داد، خیلی هم بدمزه، توش هم نمک بود هم شکر، من آب ساده می خواستم، ولی انگار برام خوب نبود، خلاصه مریض شدن خیلی بده، چون باید همش بخوابی و منم حوصلم سر می رفت، اگر هم بلند می شدم دوباره خسته می شدم و دوست داشتم بخوابم! حالا یه کم بهتر شدم ولی دعا کنید زود خوب بشم تا براتون از ماجراهایی که با حیوونای مختلف داشتم، بنویسم...

خوردن اسباب بازی

erfangoli — Sun, 28 Dec 2008 11:50:18 GMT

این امیر علی رو می بینید، همون که وقتی ۱۵روزش بود عکساشو گذاشتم، دیگه خیلی شیطون شده...خونه ما که بود، همش می خواست اسباب بازیای منو بخوره...من هر چی بهش می گفتم، این لگو ها مال بازیه، گوش نمی کرد!مامانم می گفت:اشکال نداره، همه بچه ها این طوری هستند، تو خودت شیطون تر بودی، اما من مطمئنم این جوری نبودم، آدم که نباید وسایلشو بخوره، ای بابا!

بعدش، این عکسمو که مال 7ماهگیم بود،دیدمبدجوری ضایع شدم!تازه اسباب بازی که هیچی، من می خواستم موبایلم بخورم...

خب، همه بچه ها این جوری هستند، مگه چیه؟