سلام ! می دونید چرا چند روز ننوشتم به خاطر این که با همه دعوا می کردم وقت نداشتم . دعوا سر چی؟ خب سر اینکه ما بچه ها دَ دَ رو خیلی دوست داریم ولی ما رو خیلی نمی برن دَ دَ ... مثلا من هر روز صبح یه سری با مامان می رم دَ دَ یه سری با بابا ! همین! خب کمه... من دوست دارم همیشه تو دَ دَ باشم اصلا دوست ندارم کفشامو هیچ وقت دربیارم...هر وقت از دَ دَ برمی گردیم من کلی گریه می کنم که نیام خونه... اصلا من دوست دارم خونمون تو دَ دَ باشه...!!! چرا می خندین؟ خیلی هم خوبه...
خیلی وقتا هم که میریم دَ دَ فقط سوار ماشین می شیم ولی من ماشین رو دوست ندارم، من دوست دارم خودم با کفشام راه برم...
تازه وقتی هم که با مامان و بابا می رم دَ دَ برام یه چیزی میخرن : مثلا چند روز پیش که با مامان رفته بودیم دَ دَ ، من یه مغازه اسباب بازی دیدم که توش یه عالمه قام قام و ماشین و هلیکوپتر و اسباب بازیای دیگه بود... انقدر اونجا وایسادم تا مامان مجبور شد برام یه کیو کیو (تفنگ) بخره خیلی خشگله تازه صدا هم داره ! واقعیه ها... من با اون عاطفه و عارفه رو می کشم... اونا هم می افتن رو زمین و می میرن...
راستی ! یه چیزی یادم رفت بگم... خیلی وقت پیش پدرجون برام یه هلیکوپتر خریده بود که میرفت تو هوا، من اونو خیلی دوست داشتم ولی عارفه اونو خراب کرد... حالا دوباره پدرجون درستش کرد ، اما این بار بابا اونو خراب کرد قرار شد پدر جون وقتی خواست یکی دیگه برام بخره، یکی هم برای بابا و عارفه بخره تا اونا مال خودشونو خراب کنن...!!!
عارفه: عرفان! مو کجاست؟ عرفان: مو... اینا
عارفه: بینی کجاست؟ عرفان: بی... اینا
عاطفه: عرفان! دست کو؟ عرفان: دَ... اینا
عاطفه: گوش کجاست؟ عرفان: گو...اینا
مامان: عرفان! دهنت کجاست؟ عرفان: دَ...اینا
بابا: عرفان! پا کو؟ عرفان: پا... اینا
اینا چیزایی که من یاد گرفتم، یعنی دست و پا و مو دهن و گوش و بینی رو بلدم نشون بدم!
عارفه: بَبَیی می گه؟ عرفان: بَ....بَ....
عاطفه: کلاغه می گه؟ عرفان: قار...قار
مامان: جوجه می گه؟ عرفان:جیک...جیک...جیک
بابا: پیشی می گه؟ عرفان: میو...میو
اینا هم صدای جوجوهایی که من یاد گرفتم!
اما................................................................................................................
من این حرفا رو فقط پیش مامان و بابا و عاطفه و عارفه می زنم و هر وقت می ریم مهمونی خجالت می کشم
و اصلا حرف نمی زنم اون موقست که دوباره همه از دست من حرصشون می گیره ...
مثلا: (تو یک مهمونی):
عاطفه: عرفان! بگو کامپیته! عرفان: هیچی نمی گه!!!
عارفه: عرفان! گوش کجاست؟ عرفان: هیچی نمی گه!!!
مامان: عرفان! کلاغه می گه؟ عرفان: بازم هیچی!!!
خب این جوریه دیگه.....
اصلا مگه حرف زدن من جالبه که میخوان جلوی بقیه
حرف بزنم؟!؟!؟! عارفه و عاطفه! از این جا دارم بهتون میگم حرف زدن خودتونو مسخره
کنید! 
من عرفانم، سید عرفان موسوی نژاد، 18 مهر 1384 به دنیا اومدم. ده ماهم که بود، این وبلاگو به کمک خواهرام درست کردم و از اون موقع توش مینویسم، از خاطرات و فراز و نشیب های زندگیم، از چیزایی که دوست دارم و چیزایی که بدم میاد، از کار ها و شیطونیام.خلاصه اینقدر می نویسم تا بزرگ شم و ...